Google+

Συνολικές προβολές σελίδας

Πέμπτη, 1 Δεκεμβρίου 2011

Γράφει ο Κυριάκος Γκίκας από το Γραμματικό

Λονδίνο 25 Νοεμβρίου 2011 Αλήθεια Άρη ΜΟΥ, τι ψηφίζαμε όλα αυτά τα χρόνια και φτάσαμε εδώ που φτάσαμε ??????? Αν απαντήσουμε πρώτα σε αυτό το ερώτημα θα έρθει μετά αυτόματα η απάντηση του τι θα ψηφήσουμε στις Επόμενες Εκλογές. Σας παραθέτω το άρθρο «Η Μεγάλη Ληστεία» που δημοσιεύεται στο τεύχος Νοέμβριος 2011 της Athens Review of Books. Αν δεν κάνουμε πρώτα την αυτοκριτική του τι έφταιξε και φθάσαμε εδώ που φθάσαμε. Αν δεν μάθουμε από τα λάθη μας. Είτε βγουν αυτοδύναμες Κυβερνήσεις , είτε βγουν Κυβερνήσεις συνεργασίας τα ίδια πάλι θα γίνονται. Επίσης δεν γίνεται πουθενά λόγος για Τιμωρία. Και φυσικά όχι να πάνε στο «φρέσκο», αλλά αυτοί που διέπραξαν ατασθαλίες να φέρον πίσω τα κλεμμένα. Εκεί βρίσκονται οι απαντήσεις ΑΡΗ ΜΟΥ του τι θα ψηφίσουμε στις επόμενες εκλογές. ***************************************************** «Η μεγάλη ληστεία»Το άρθρο δημοσιεύεται στο τεύχος Νοεμβρίου 2011 της Athens Review of Books,και έχει τίτλο «Η μεγάλη ληστεία»7 Nοεμβρίου , 2011.Γράφει ο Αθανάσιος Χ. ΠαπανδρόπουλοςΕίναι μία βροχερή Τετάρτη του Φεβρουαρίου 1981. Το βράδυ, σε μιαψαροταβέρνα του Χαλανδρίου, στον δρόμο προς Χολαργό, κοντά στο σπίτι τουΧαρίλαου Φλωράκη, Γενικού Γραμματέα τότε του ΚΚΕ, συνευρίσκονταιοι Ανδρέας Παπανδρέου, αρχηγός του ΠΑΣΟΚ, Άκης Τσοχατζόπουλος, ΓεράσιμοςΑρσένης, Κωστής Βαΐτσος, Βάσω Παπανδρέου, Μένιος Κουτσόγιωργας και ομετέπειτα δήμαρχος Χαλανδρίου Νίκος Πέρκιζας. Ο Aνδρέας Παπανδρέου είναισίγουρος για την εκλογική νίκη του «Κινήματος» στις εκλογές του Οκτωβρίουκαι η συζήτηση είναι πού θα βρεθούν τα απαραίτητα κεφάλαια για ναμοιραστούν στις ορδές των «μη προνομιούχων» που ανυπόμονοι περιμένουν τηνώρα της μεγάλης εισβολής.> (Διαβάστε το όλο. Θα αυξηθεί κατακόρυφα η οργή σας και δεν θα πιστεύετετις αποκαλύψεις οι οποίες λόγω του έγκριτου δημοσιογράφου είναι όλεςτεκμηριωμένες. «Πρόεδρε, δεν υπάρχει πρόβλημα», λέει ο Γεράσιμος Αρσένης,μετέπειτα «τσάρος της οικονομίας», στον ιδρυτή του ΠΑΣΟΚ. «Το διεθνέςσύστημα», επιμένει, «έχει μεγάλη ρευστότητα και θα βρούμε αρκετό χρήμα ναφέρουμε στην Ελλάδα. Εξάλλου, τα επιτόκια είναι χαμηλά, όπως και τοελληνικό δημόσιο χρέος. Υπάρχουν έτσι περιθώρια να αντιμετωπίσουμε καιαιτήματα για παροχές, αλλά και μία πιθανή φυγή κεφαλαίων στις ξένεςτράπεζες από βιομηχάνους και μεγαλοεισαγωγείς.».«Δηλαδή λεφτά υπάρχουν, Μάκη», τονίζει ευχαριστημένος ο Ανδρέας Παπανδρέου.«Θα μπορέσουμε έτσι να δείξουμε στον λαό ότι μοιράζουμε χρήμα. Ποιος ποτέθα μάθει ότι αυτό είναι δανεικό. Θα λέμε σε όλους τους τόνους ότι είναι τοχρήμα του κατεστημένου, που τώρα ανήκει στους Έλληνες.», προσθέτει οπρόεδρος του ΠΑΣΟΚ και δείχνει να απολαμβάνει το ουίσκι που πίνει.«Οι γιαπωνέζικες τράπεζες ψοφάνε να δανείζουν χρήμα στην Ευρώπη, κύριεπρόεδρε», λέει στον Ανδρέα Παπανδρέου ο Κωστής Βαΐτσος, που είχε διεθνήεμπειρία από τη συμβουλευτική θητεία του σε χώρα της Λατινικής Αμερικής.Γνώριζε επίσης ο ίδιος - όπως και ο Ανδρέας Παπανδρέου - ότι στην διεθνήκεφαλαιαγορά κυκλοφορούσε και άφθονο μαύρο αραβικό χρήμα σε πετροδολάρια,που άλλο που δεν ήθελε να τοποθετηθεί σε χώρες όπως η Ελλάδα. Το χρήμα αυτόήταν καλοδεχούμενο από τον Ανδρέα Παπανδρέου, ο οποίος ήθελε να τοχρησιμοποιήσει για να εξαγοράσει στην κυριολεξία ψήφους και οπαδούς, ώστενα μονιμοποιήσει την παραμονή του στην εξουσία. Αυτό ήταν το μεγάλο όραμάτου και, για να το αναλύσει κανείς, απαιτούνται πολλές σελίδες.Με απλά λόγια, λέμε ότι, όταν το 1974 ο Ανδρέας Παπανδρέου ίδρυσε το ΠΑΣΟΚ,δύο πράγματα τον ενδιέφεραν: Πρώτον, να διαλύσει την μισητή του - όπως είχεαποκαλύψει στον γράφοντα - Ένωση Κέντρου-Νέες Δυνάμεις (ΕΚΝΔ) και,δεύτερον, να καταλάβει την εξουσία. Επειδή μάλιστα γνώριζε ότι δεν θαμπορούσε να καταλάβει την εξουσία υποσχόμενος σοσιαλδημοκρατικού τύπουμεταρρυθμίσεις, οι οποίες εξάλλου ήσαν μέσα στο πρόγραμμα της ΕΚΝΔ,εφάρμοσε μία ριζοσπαστική, λαϊκιστική, τριτοκοσμικού τύπου στρατηγική,αξιοποιώντας τα κατώτατα δυνατά ερείσματα και ένστικτα που μπορεί ναδιαθέτει ένας λαός. Σπουδασμένος στην Αμερική και οικονομολόγος,επηρεασμένος από τη σχολή της οικονομετρικής προσέγγισης των πραγμάτων, οΑνδρέας Παπανδρέου - ο οποίος απεχθανόταν την Ευρώπη και την κουλτούρα της-ήταν ένας πολιτικός με ικανότητα τολμηρών τακτικών ελιγμών, που μπορούσε μεάνεση να κινείται στρατηγικά στη βάση ορθολογικών επιλογών. Ένα σημαντικότην εποχή εκείνη στέλεχος του Κινήματος χαρακτήριζε τον αρχηγό του ΠΑΣΟΚ«κινούμενο ηλεκτρονικό υπολογιστή». Μελετούσε κάθε κίνησή του και, κυρίως,στην Αμερική είχε διδαχθεί από ειδικούςεπικοινωνιολόγους να καταλαβαίνει την ψυχολογία του όχλου, νασυνθηματολογεί και να μπορεί να διαισθάνεται τι θέλει να ακούσει οακροατής.«Ύστερα», γράφει ο Στάμος Ζούλας, «ο Ανδρέας είχε διαπιστώσει ότι στηνΕλλάδα η πιθανότητα να αποκτήσει κάποιος δημοσιότητα είναι η εκπροσώπησηαπόψεων με τρόπο που να διεγείρει, που να συγκινεί, και ιδιαίτερα σε θέματαπου το συναισθηματικό στοιχείο είναι πολύ έντονο». Ακόμη και όσα οιπολιτικοί του αντίπαλοι θεωρούσαν ως ανερμάτιστηπολιτική και οβιδιακές μεταμορφώσεις, στην ουσία δεν ήταν παρά έναςσυνειδητός και προσχεδιασμένος τακτικισμός που είχε ως πρωταρχικό -αν όχιαποκλειστικό- στόχο την κατάληψη της εξουσίας»[1]. Και η τελευταία όντωςκατελήφθη τον Οκτώβριο του 1981 και έμελλε να κρατήσει, την πρώτη περίοδο,το ΠΑΣΟΚ και τον αρχηγό του στο τιμόνι της χώρας έωςτον Ιούλιο του 1989.2. Η δημιουργία των μηχανισμώνΕννέα χρόνια παραμονής στην εξουσία ήσαν αρκετά για το ΠΑΣΟΚ και τον ιδρυτήτου να δημιουργήσουν αρθρώσεις και καταστάσεις που δύσκολα θα μπορούσαναρθούν από φιλελεύθερες πολιτικές δυνάμεις. Ακόμα χειρότερα, την πασοκικήπερίοδο εμπεδώθηκε στην Ελλάδα και μία αντιδραστική τριτοκοσμική ιδεολογίαη οποία σήμερα μόνον δεινά επιφυλάσσει στη χώρα. Εξάλλου, η ιδεολογία αυτή,σύμφωνα με τα γνωστά από τα ολοκληρωτικά καθεστώτα πρότυπα, χρησίμευε ωςάλλοθι στους μηχανισμούς που έπαιρναν σάρκα και οστά στην Ελλάδα σεαντικατάσταση του αποκαλούμενου «κράτους της δεξιάς». Μετά λοιπόν τηνεπιχείρηση του Φεβρουαρίου 1982, όταν μία Κυριακή οι πρασινοφρουροί έκανανδοκιμή πραξικοπήματος, σταδιακά εγκαταστάθηκαν στην Ελλάδα μηχανισμοί τουπασοκικού κράτους που δημιουργούσαν και νέες κοινωνικο-οικονομικέςαρθρώσεις.Κοντολογίς, ο Ανδρέας Παπανδρέου επεδίωξε -και σε μεγάλο βαθμό κατάφερε- ναδημιουργήσει μία φιλική προς το ΠΑΣΟΚ μεσαία τάξη, εσωστρεφή και εχθρικήπρος κάθε φιλελεύθερη και ευρωπαϊκή ιδέα.Επρόκειτο για μία τάξη που διψούσε για χρήμα, αλλά ήθελε να το αποκτήσειχωρίς κόπο και, κυρίως, όχι μέσα από μηχανισμούς της αγοράς και τουοικονομικού ανταγωνισμού που συνεπάγεται η ελεύθερη οικονομία.Έτσι, την περίοδο 1981-1985, εισρέουν στην Ελλάδα απίστευτα ποσά,δανεισμένα από ξένες τράπεζες, κυρίως ιαπωνικές, και δαπανώνται ασυστόλωςστο όνομα της «καμένης γης», για να εκκολαφθεί η πασοκική εξουσία, η οποίαήταν και σαφέστατου τριτοκοσμικού χαρακτήρα. Την προαναφερόμενη περίοδο, ηΕλλάδα δανείστηκε από το εξωτερικό περί τα 50 δισ. δολάρια, παράλληλα δεεισέπραξε και άλλα 26 δισ. δολάρια από κοινοτικές επιδοτήσεις. Μέσα σε μίατετραετία, δηλαδή, η χώρα είχε δεχθεί το ισόποσο ενός έτους ΑκαθάριστουΕγχωρίου Προϊόντος (ΑΕΠ). Όσο για το δημόσιο χρέος της, από 28% του ΑΕΠ το1980, είχε εκτιναχθεί στο 47,8% στα τέλη του 1985[2]. Είχε, δηλαδή, σχεδόνδιπλασιασθεί χωρίς ναγίνει στη χώρα ούτε ένα έργο! Αντιθέτως, η κατανάλωση είχε πάει στα ύψη, μεαποτέλεσμα την αλματώδη άνοδο του ισοζυγίου εξωτερικών συναλλαγών, τοέλλειμμα του οποίου έφθασε να αντιπροσωπεύει το 14,5% του ΑΕΠ και να είναιτο υψηλότερο κατά κεφαλήν στον κόσμο!Στο επίπεδο της παραγωγής, όμως, η Ελλάδα υποχωρεί σημαντικά, οι εξαγωγέςτης παραμένουν στάσιμες, ενώ η βιομηχανία της ξεφτίζει και σταδιακάχάνεται. Το ΠΑΣΟΚ, ωστόσο, εδραιώνεται κοινωνικά και εξαγοράζει ψήφους,συνειδήσεις, συνδικαλιστικές οργανώσεις, αγροτικούς συνεταιρισμούς, δήμους,κοινότητες. Όπως ψιθυρίζεται στους ευρωπαϊκούς διαδρόμους, το «Κίνημα» τουΑνδρέα Παπανδρέου αποκτά καθεστωτικό χαρακτήρα και το ότι παραμένει στηνΕυρώπη οφείλεται στο χρήμα που εισρέει στην Ελλάδα από τα διάφορα κοινοτικάΤαμεία. Τα τελευταία χρησιμοποιούνται γιαπλουσιοπάροχες επιδοτήσεις ημέτερων αγροτών, συνδικαλιστών, δημοσιογράφων,επιχειρηματιών, εκδοτών, ανώτερων και ανώτατων στελεχών επιχειρήσεων και,βεβαίως, κομματικών μηχανισμών.Δημιουργείται έτσι σταδιακά ένα παρακράτος μαφιόζικου τύπου, το οποίοδιεισδύει όλο και βαθύτερα στην πολιτική και κυριολεκτικά μολύνει τηδημοκρατία. Απίθανοι και αδίστακτοι εκπρόσωποι αυτού του παρακράτουςδημιουργούν δίκτυα επικοινωνίας και επιρροής και αξιοποιούν στο έπακρο μιαφαύλη «προοδευτική» δημοσιογραφία και ακόμα πιο φαύλους βαρώνους των μέσωνμαζικής επικοινωνίας (ΜΜΕ). Αν δε κατά καιρούς τα σκάνδαλα, οι καταχρήσειςκαι οι λεηλασίες αυτού του παρακράτους βγαίνουν στη δημοσιότητα, αυτόοφείλεται αποκλειστικά σε εσωτερικούς ανταγωνισμούς και σε προσωπικέςέριδες των ανθρώπων που δεσπόζουν στο παρακράτος. Τι να πρωτοθυμηθείκανείς. Ο Κοσκωτάς, ο Μαυράκης, ο Σταματελάτος, η Αγρέξ, τα καλαμπόκια, ηΠρομέτ, ο Οργανισμός Ανασυγκροτήσεως Επιχειρήσεων είναι μερικά από τα 200σκάνδαλα του ΠΑΣΟΚ που είχε καταγράψει ο Γιάννης Λάμψας και είχε περιγράψειαναλυτικά σε άρθρα του στα τότε Επίκαιρα του Γιάννη Πουρνάρα.Συγκλονιστικά και απολύτως ηλεγμένα στοιχεία για εκείνη την περίοδοπεριέχονται σε ένα αποκαλυπτικό και πολύ σημαντικό βιβλίο του ΔημήτρηΣτεργίου, αρχισυντάκτη του Οικονομικού Ταχυδρόμου την εικοσαετία 1979-1999και διευθυντή σύνταξης του ίδιου περιοδικού το 2000. Στο βιβλίο Το ΠολιτικόΔράμα της Ελλάδος 1981-2005[3], ο συγγραφέας προέβλεπε την πτώχευση τηςχώρας από το 1989, όταν στην ουσία η Ελλάδα είχε απειληθεί με αποβολή απότην Ευρωπαϊκή Ένωση - χωρίς να ιδρώσει κανενός το αυτί. Την αποκάλυψη αυτήείχε κάνει ο υπογράφων από τις στήλες του Οικονομικού Ταχυδρόμου, δεχόμενοςτόνους ύβρεων λάσπης από τους πραιτωριανούς της «Αλλαγής».Την ώρα, λοιπόν, που κάποιοι ψάχνουν για «επαχθή χρέη» και παραπλανούν τονκόσμο, θα πρέπει κάποια πράγματα να τα δούμε από κοντά. Ειδικότερα δε θαπρέπει να γίνει κατανοητό ότι σε μία χρεοκοπία δεν υπάρχουν αμέτοχοι -κυρίως όταν η χρεοκοπία είναι απότοκος συλλογικής ληστείας, τους καρπούςτης οποίας άλλοι γεύονται περισσότερο, άλλοι λιγότερο και κάποιοι ίσωςκαθόλου.3. Αριθμοί και γεγονόταΟ υπογράφων δέχεται ότι τα τριανταπέντε τελευταία χρόνια αρκετοί πολιτικοίπλούτισαν και κάποιοι υπερπλούτισανασκώντας το επάγγελμα του «εκπροσώπου του λαού». Δέχεται επίσης ότι στοπολιτικό μας σύστημα υπάρχει αυξημένη διαφθορά. Όλα αυτά, σε μία δημοκρατίαείναι ανιχνεύσιμα και κολάσιμα. Γι' αυτό, «επαχθή χρέη» υπάρχουν καιαναγνωρίζονται μόνον στις δικτατορίες τριτοκοσμικού και κομμουνιστικούτύπου. Αντιθέτως, στη δημοκρατία, η διαφάνεια - η οποία είναι και ένας απότους όρους λειτουργίας της - αποτελεί αντίδοτο στη διαφθορά και ενίοτε τηναποτρέπει.Ωστόσο, ειδικά στην χώρα μας, υπάρχει μία άλλη, και πραγματική, διάσταση«επαχθούς χρέους» την οποίαν ουδείς τολμά να αναφέρει και, ακόμηπερισσότερο, να αναδείξει. Γι' αυτό, στο παρόν κείμενο θα προσπαθήσουμε ναδώσουμε μία μερική διάσταση αυτού του «επαχθούς χρέους» προβάλλονταςστοιχεία που με πολύ κόπο αναζητήσαμε και καταγράψαμε.Επισημαίνουμε, έτσι, ότι από το 1979 έως και το 2010 έγιναν στην Ελλάδα5.280 γενικές και κλαδικές απεργίες, σε ποσοστό 96% του δημοσίου τομέα, μεαποτέλεσμα να χαθούν 1.385 ημέρες εργασίας. Σε σημερινά ευρώ, το κόστοςαυτών των εργάσιμων ημερών, που είναι 45 τον χρόνο, αντιστοιχεί σε 135 δισ.ευρώ, ήτοι στο 39% του συνολικού δημοσίου χρέους της χώρας ή στο 55% τωνχρεών των ασφαλιστικών ταμείων. Σημειώνουμε ότι οι απεργούντες ναι μεν δενπροσήλθαν στην εργασία τους, πλην όμως εισέπραξαν το σχετικό ημερήσιοκόστος της τελευταίας - και το συνολικό αυτό ποσόν είναιαδύνατον να υπολογισθεί. Σίγουρα, όμως, σωρευτικά αντιπροσωπεύει κάποιαδισεκατομμύρια ευρώ.Οι περισσότερες από τις προαναφερθείσες απεργίες - ο αριθμός των οποίωνείναι τριπλάσιος του αντιστοίχου κοινοτικού μέσου όρου πριν τη μεγάληδιεύρυνση της Ευρωπαϊκής Ενώσεως (ΕΕ) - είχαν εκβιαστικό χαρακτήρα καικατέληξαν στην απόσπαση απίθανων προνομίων. Τα τελευταία -όπως, γιαπαράδειγμα, τα δωρεάν ταξίδια με την Ολυμπιακή Αεροπορία όλων των μελών τωνοικογενειών των εργαζομένων (;) στην εταιρεία, στην πρώτη θέση- επιβάρυναν,σύμφωνα με τον ΟΟΣΑ, το κόστος παραγωγής της ελληνικής οικονομίας κατά 4%του ΑΕΠ περίπου. Έτσι, σωρευτικά τα τριάντα τελευταία χρόνια η ελληνικήοικονομία επιβαρύνθηκε με άλλα 140 δισ. ευρώ, χάνοντας ταυτοχρόνως καισημαντικό μέρος από την ανταγωνιστικότητά της. Στην απώλεια αυτή θα πρέπεινα προστεθεί και η κατά 2% σωρευτική επιβάρυνση του ΑΕΠ από τα κλειστάεπαγγέλματα, η οποία επίσης υπολογίζεται σε άλλα 120 δισ. ευρώ.Επίσης, από το 1993, μετά την πτώση της κυβερνήσεως Κωνσταντίνου Μητσοτάκη,έως και το 2009, προσελήφθησαν στην ευρύτερο δημόσιο τομέα περί τα 600.000άτομα, με αποτέλεσμα το κόστος του δημόσιου τομέα να επιβαρυνθεί με τοαπίστευτο ποσόν των 500 δισ. ευρώ - κόστος το οποίο ξεπέρασε κατά τέσσεριςποσοστιαίες μονάδες το αντίστοιχο μέσο της ΕΕ των 15 χωρών-μελών. Τοποσοστό αυτό σήμερα αντιπροσωπεύει 11 δισ. ευρώ ετησίως και είναι η βασικήαιτία της δημιουργίας δημοσιονομικών ελλειμμάτων. Ακόμα χειρότερα,επιβαρύνει και την εξυπηρέτηση του δημόσιου δανεισμού σε επίπεδα που είναιδύσκολο να υπολογισθούν.Στις παραπάνω απίστευτες επιβαρύνσεις θα πρέπει να προσθέσουμε και τηνχορήγηση στην Ελλάδα 180.000 συντάξεων με μηδενική ανταπόδοση, οι οποίες σεμία εικοσαετία επιβάρυναν το υπερχρεωμένο ασφαλιστικό σύστημα της χώρας με24 δισ. ευρώ, στα οποία θα πρέπει να προστεθούν και κάποια δισεκατομμύριαεφάπαξ.Την περίοδο 1990-2009 καταγράψαμε επίσης για την Αθήνα 180 δήθεν φοιτητικέςδιαδηλώσεις, οι οποίες κατέληξαν σε καταστροφές δημόσιας και ιδιωτικήςπεριουσίας και σε λεηλασίες πανεπιστημιακών ιδρυμάτων ανυπολογίστου αξίας.Την εικοσαετία αυτή, οι καταστροφές που προκλήθηκαν μόνον στο ΕθνικόΜετσόβιο Πολυτεχνείο υπολογίζονται στα 30 εκατ. ευρώ σωρευτικά,συμπεριλαμβανομένων και των κλοπών επιστημονικού υλικού. Από κοινωνικής δεπλευράς, οι βάρβαρες αυτές εκδηλώσεις οδήγησαν σε απώλειες δεκάδων χιλιάδωνθέσεων εργασίας στο κέντρο της Αθήνας και στο κλείσιμο περίπου 10.000εμπορικών και άλλων επιχειρήσεων.Αποκαλυπτικά επίσης στοιχεία για το μέγεθος της μεγάλης ληστείας μπορεί ναεντοπίσει κανείς σε ένα θαυμάσιο βιβλίο του αείμνηστου Νικολάου Θέμελη,υπουργού Προεδρίας στην Οικουμενική Κυβέρνηση Ζολώτα το 1990, με τίτλο "Τονδρόμον τετέλεκα" [4]. Στο βιβλίο αυτό, ο συγγραφέας, που ήταν και πρόεδροςτου Ελεγκτικού Συνεδρίου, περιγράφει τις απίστευτες εμπειρίες του. Σεοποιαδήποτε δημοκρατική και ευνομούμενη χώρα, το βιβλίο αυτό θα είχεπροκαλέσει θύελλα αντιδράσεων και εισαγγελικών επεμβάσεων. Εν Ελλάδι πέρασεαπαρατήρητο. Ο λόγος απλός και ευκόλως κατανοητός: ο συγγραφέας περιγράφειόργια καταχρήσεων και σπαταλών στη δημόσια διοίκηση και αναφέρεισοβαρότατες ατασθαλίες σε δήμους και κοινότητες. Ατασθαλίες που, συνολικά,ξεπερνούσαν τα 20 δισ. δραχμές την εποχή εκείνη. Το ποσόν αυτό, βέβαια,ανεβαίνει σε αστρονομικά ύψη αν διαβάσει κανείς τις εκθέσεις του Λ.Ρακιντζή, Επιθεωρητού Δημοσίας Διοικήσεως, ο οποίος, στην γνωστή έκθεσήτου, περιγράφει τα σημεία και τέρατα που συμβαίνουν στους ΟργανισμούςΤοπικής Αυτοδιοικήσεως, στις πολεοδομίες, στα Ελληνικά Ταχυδρομεία καιγενικά σε δημόσιους οργανισμούς. Σύμφωνα με υπολογισμούς του ΟργανισμούΟικονομικής Συνεργασίας και Αναπτύξεως (ΟΟΣΑ), το κόστος της διαφθοράς στηνελληνική δημόσια διοίκηση αντιπροσωπεύει περί το 2% του ΑκαθαρίστουΕγχωρίου Προϊόντος (ΑΕΠ) της χώρας, ήτοι, με τα σημερινά δεδομένα, έναποσόν της τάξεως των 5 δισ. Ευρώ. Έτσι, σε επίπεδο τριακονταετίας, φθάνουμεαισίως τα 120 δισ. ευρώ.Είναι, λοιπόν, ηλίου φαεινότερον ότι το ελληνικό δημόσιο χρέος είναι όντως«επαχθές», όχι όμως για τους λόγους που επικαλούνται κάποιοι νομικοί, που,υποκρίνονται ότι τώρα ανακαλύπτουν τον τροχό της διαφθοράς και τηςγραφειοκρατικής ασυδοσίας. Αυτοί που αναζητούν ενόχους και αποδιοπομπαίουςτράγους για το αποκαλούμενο ελληνικό «επαχθές χρέος» και απειλούν μεμηνύσεις και άλλα παρόμοια, καλά θα έκαναν να μάθουν .γραφή και ανάγνωση.Το ελληνικό δημόσιο χρέος είναι το γνήσιο προϊόν της καταληστεύσεως τουδημοσίου πλούτου από συντεχνίες, συνεταιρισμούς, συνδικαλιστικά σωματεία,δημόσιες επιχειρήσεις και κρατικοδίαιτους επιχειρηματίες. Όλος αυτός οεσμός της ελληνικής, σοβιετικού τύπου, κλεπτοκρατίας δίνει σήμερα τον υπέρπάντων αγώνα για να καταρρεύσει η χώρα. Είναι η μόνη ελπίδα τους.Διότι, μία ελληνική κατάρρευση θα αφήσει άθικτους όλους τους μηχανισμούςτης διαφθοράς και θα ενισχύσει τις εξουσίες των συντεχνιών. Για παράδειγμα,επιχειρηματίες που τροφοδοτούν τις διάφορες φιλολογίες περί επιστροφής στηνδραχμή, είναι ξεκάθαρο τι επιδιώκουν. Έχοντας τεράστια χρέη στο εσωτερικόκαι γερές καταθέσεις στο εξωτερικό, σε> περίπτωση που η Ελλάδα επιστρέψει στη δραχμή νομίζουν ότι θα εξοφλήσουντα χρέη τους σε υποτιμημένες δραχμές, εισάγοντας υπερτιμημένα ευρώ. Θασυμβεί, δηλαδή, ό,τι συνέβη στην πάλαι ποτε Σοβιετική Ένωση, στην οποίαν οιολιγάρχες της νομενκλατούρας αγόρασαν σχεδόν τα πάντα με υπερτιμημέναέναντι του ρουβλίου δολάρια που είχαν φυγαδεύσει στο εξωτερικό την περίοδοτου κομμουνιστικού καθεστώτος. Με το χρήμα αυτό οι ολιγάρχες, όχι μόνοναπέκτησαν αμύθητες περιουσίες, αλλά εγκατέστησαν και τις δικές τουςπολιτικές εξουσίες. Έτσι, η σημερινή Ρωσία ελέγχεται από τους ολιγάρχες τουχρήματος και αυτούς που αποτελούν το πολιτικό τους σκέλος.Αυτό το μοντέλο «οραματίζονται» κάποιοι και για την Ελλάδα, γι' αυτό καιεπιδιώκουν με κάθε μέσον να την αποκόψουν από την Ευρώπη. Δηλαδή, πέρα απότη μεγάλη ληστεία, οι κύκλοι αυτοί επιχειρούν σήμερα και μίαπολιτικο-θεσμική ανατροπή. Το θέμα είναι τεράστιο και οι διάφορες πτυχέςτου θα αναδεικνύονται όλο και πιο αδρά όσο κυλά ο χρόνος. Και ο χρόνος κυλάεφιαλτικά γρήγορα.[1] Στάμος Ζούλας, Όσα δεν έγραψα., Καστανιώτη, Αθήνα 2003, σ. 96.[2] Το καλοκαίρι του 1985 η χώρα έφθασε στο χείλος της κατάρρευσης, όπωςπεριέγραψε ο τότε διοικητής της Τράπεζας της Ελλάδος Δ. Χαλικιάς. Βλ. τημαρτυρία του σε συνέντευξη στον Π. Βασιλόπουλο (Οικονομικός Ταχυδρόμος,8.1.1988), η οποία παρατίθεται στο σχετικό άρθρο μου «Από το 1985προβλεπόταν η πτώχευση», που είναι διαθέσιμο στο> http://tiny.cc/j3jax[3] Δημήτρης Λ. Στεργίου, Το πολιτικό δράμα της Ελλάδος 1981-2005,Παπαζήση, Αθήνα 2005.[4] Νικόλαος Θέμελης, Τον δρόμον τετέλεκα, Ι. Σιδέρης, Αθήνα 1998.> ********************
Δημοσίευση σχολίου