Google+

Συνολικές προβολές σελίδας

Δευτέρα, 22 Νοεμβρίου 2010

ΤΙ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΝΑ ΕΙΣΑΙ ΕΛΛΗΝ;

ΤΙ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΝΑ ΕΙΣΑΙ ΕΛΛΗΝ; 22-11-2010



Οι Έλληνες, ως γνωστόν, ερχόμασθε από μακρυά και πορευόμασθε για μακρύτερα, αφού, όπως είναι κοινώς αποδεκτόν, το μέλλον μας είναι γραμμένο στο παρελθόν. Τα εφόδια που έχουμε είναι ο τεράστιος πολιτισμός και η κληρονομιά που άφησαν οι ένδοξοι πρόγονοί μας.
Πολιτισμός είναι το οργανικό σύνολο που περιλαμβάνει: Ήθη, έθιμα, γλώσσα, ιστορία, τέχνες κ.ά. Με λίγα λόγια: Η συσσώρευση γνώσεως του ανθρώπου.
Ο δεύτερος όρος είναι η κληρονομιά. Τι σημαίνει κληρονομιά γράφεται στα λεξικά απ’ όπου συμπεραίνουμε:
Κληρονομία ή κληρονομιά = Περιουσία που έρχεται στην κυριότητα κάποιου από διαθήκη ή αδιάδετο (Χάρη Σακελλαρίου: «Νέο Λεξικό Δημοτικής», εκδ. Ιωάννης Σιδέρης, Αθήνα, Σεπτέμβριος 1977, σελ. 570).
Βεβαίως, προέρχεται από το ρήμα: Κληρονομέω-ώ: Απαιτώ ιδιότητες από τους προγόνους μου (Χ. Σακελλαρίου «Νέο Λεξικό Δημοτικής», εκδ. Ι. Σιδέρης, Αθήνα, Σεπτέμβριος 1977, σελ. 570).
Επομένως, πρέπει να κατανοήσουμε το φορτίο που μεταφέρουμε στους ώμους μας τόσες χιλιάδες χρόνια και είμασθε υποχρεωμένοι να διαφυλάξουμε τα πατρώα και τα νενομισμένα. Υπάρχει και ένας άλλος όρος τεράστιος σε σημασία που οι Έλληνες αποκαλύπτονται μέσω αυτού πρόκειται για το Έθνος! Σε όλη την μεγάλη του πορεία, ο Ελληνισμός ήταν μια κοινότητα ανθρώπων με κοινή καταγωγή, κοινή γλώσσα, κοινή θρησκεία, κοινή ιστορική μνήμη, κοινή εθνική συνείδηση και κοινό πολιτισμό, κάτι που ο αποκληθείς από τον Κικέρωνα «πατήρ της Ιστορίας», ο Ηρόδοτος από την Αλικαρνασσό (485-410 π.Χ.), μας το περιγράφει με 4 λέξεις:

Α) Όμαιμον (=ίδιο αίμα, καταγωγή)
Β) Ομόγλωσσον
Γ) Ομόθρησκον
Δ) Ομότροπον (=ίδια ήθη-έθιμα, εθνική συνείδηση, πολιτισμός).

Οι Έλληνες στην πορεία τους μέσα στους αιώνες είχαν στην ψυχή τους το ιδεώδες, δηλαδή την κορύφωση της προσπάθειας που έκαναν για να ανεβαίνουν συνεχώς ηθικώς, θρησκευτικώς, κοινωνικώς, πνευματικώς, ατομικώς, πολιτικώς, φθάνοντας στο απόγειο του πολιτισμού.
Οι Έλληνες χαρακτηρίζονται για την αρτιότητα και την πληρότητά τους αφού ως κέντρο είχαν τον άνθρωπο και η πληρότητα της ψυχής τους αποδίδεται στην ηθικότητα, την αγάπη προς το Θείον, την πανανθρώπινη, τέλος, πνευματική εξύψωση μέσω των 5 μορφών των ιδανικών τους, τα οποία ήταν (και είναι):
Α) Πνευματικά: Οι επιστήμες, οι τέχνες και η πνευματική καλλιέργεια.
Β) Ηθικά: Η ηθική τελειότητα, η οποία φέρνει το επιθυμητό αποτέλεσμα μέσω της επικρατήσεως του αγαθού (καλού) στην ανθρώπινη ύπαρξη.
Γ) Κοινωνικά: Η ισότης, η δικαιοσύνη και η ειρήνη.
Δ) Ποιοτικά: Η πολιτική ελευθερία, η Δημοκρατία και η ισονομία (ισότητα πολιτικών δικαιωμάτων και υποχρεώσεων μεταξύ των πολιτών του κράτους).
Ε) Εθνικά: Εθνική ελευθερία, ή εθνική ανεξαρτησία και η εθνική αυτοδιάθεση (το δικαίωμα, δηλαδή, να ρυθμίζει κάθε λαός ελεύθερα τις τύχες του).
Τα παραπάνω ιδανικά είναι αυτά που αποκαλύπτουν την ταυτότητα των Ελλήνων.
Δικαίως, ο Έλλην συγγραφεύς Ιωάννης Φουράκης μας δίδει τους τρεις τύπους του Έλληνος, ο οποίος ο οποίος αυτός μόνον συγκροτεί το Γένος, δηλαδή:

1) Ο Έλλην είναι «ρυσιγένεθλος», δηλαδή αυτός που προασπίζει την καταγωγή του (ρύομαι+γένεθλον) .
2) Ο Έλλην είναι «ρυσιγενής», αυτός που προασπίζει το Γένος του (ρύομαι+Γένος).
3) Ο Έλλην είναι «ρυσίβωμος», αυτός που προασπίζει τα πατρώα, τους βωμούς, τα όσια και τα Ιερά του (ρύομαι+βωμός).

Ας έλθουμε στην Γνώση. Γνώση είναι το γιγνώσκειν (μαθαίνω, γνωρίζω, εννοώ, αντιλαμβάνομαι) και η εξέταση με κρίση. Μέσω της Γνώσεως οι πρόγονοί μας έφθασαν σε υψηλά διανοητικά επίπεδα και όπως μας αναφέρει ο καθηγητής κ. Κων/νος Πλεύρης στο βιβλίο του «Οι Έλληνες –εισαγωγή, εις το έπος του Ελληνικού Πολιτισμού», Τεύχος Α΄, εκδ. Νέα Θέσις, 5η έκδοσις, Αθήναι 1996 και συγκεκριμένα στην σελίδα 15:
«Το Ελληνικό Πνεύμα περιλαμβάνει την Γνώσιν και το Ήθος. Ειδικώτερον όταν λέγωμεν Γνώσιν εννοούμε την αντικειμενικήν αντίληψιν της πραγματικότητος εις την οποία έφθασαν οι Αρχαίοι Έλληνες δια της αναπτύξεως των επιστημών και της φιλοσοφίας. Το ήθος εξ’ άλλου αποτελεί ψυχικόν χαρακτήρα εκ του οποίου απορρέει τρόπος συμπεριφοράς. Οι πρόγονοί μας εκ του Ήθους των εδημιούργησαν τον Ελληνικόν Τρόπον Ζωής…»
Από την παραπάνω παράγραφο εξάγεται το συμπέρασμα περί του χαρακτήρος των Ελλήνων και της πορείας τους μέσα στου αιώνες.

Για μία ακόμη φορά θα επαναλάβω ότι, όταν ομιλούμε για τους Έλληνες, εννοούμε τους αυτόχθονες, τους γηγενείς (εντοπίους) κατοίκους του μείζονος Ελληνικού χώρου, οι οποίοι με εξαίρεση των ονομάτων (Πελασγοί, Αχαιοί, Δαναοί κ.α.), έχουν συνείδηση των 4ων «Ο» του Ηροδότου, δηλαδή Όμαιμον, Ομότροπον, Ομόθρησκον και Ομόγλωσσον. Εδώ, προσθέτουμε και ένα 5ο «Ο», το Ομότοπον!
Οι Έλληνες ερχόμασθε από μακρυά και πηγαίνουμε ακόμη μακρύτερα και αυτό είναι το φυσικό, είναι ο νόμος του Σύμπαντος βάσει του οποίου η πορεία μας έχει χαραχθεί εδώ και χιλιάδες χιλιάδων έτη και συνεχίζεται… και θα συνεχίζεται. Τώρα, μπορεί να μου πείτε πώς έχουν ερευνηθεί αυτά και τι επιχειρήματα υπάρχουν σε σχέση με τα γεγονότα; Την απάντηση όμως, μας την δίδει ο περίφημος φιλόσοφος Μύσων ο Χηνεύς (από την περιοχή Χήνα της Λακωνίας) εδώ και 2.650 χρόνια:
«Έφασκε δε μη εκ των πραγμάτων τους λόγους ζητείν ου γαρ ένεκα των λόγων τα πράγματα συντελείσθαι, αλλ’ ένεκα των πραγμάτων τους λόγους»
Ερμηνεία: «Συνήθιζε να λέει ότι δεν πρέπει να ερευνούμε τα γεγονότα υπό το φως των γεγονότων. Γιατί δε γίνονται εξ’ αιτίας των επιχειρημάτων τα γεγονότα, αλλά τα επιχειρήματα προέρχονται από τα γεγονότα» .
Ειδικώς δε για τον Μύσωνα τον Χηνέα κανείς δεν έχει το δικαίωμα της κρίσεως αφού:
«Και Μύσων ον Απόλλων αν είπεν
ανδρών σωφρονέστατον πάντων».
Δηλαδή: «Και ο Μύσων που ο Απόλλων τον ανεκήρυξε ως τον σωφρονέστατο όλων των ανδρών»! (Διογένης Λαέρτιος: «Βίοι Φιλοσόφων» βιβλ. Α΄, §107).
Την μεγαλοσύνη της «θεϊκής» ουράνιας καταγωγής των Ελλήνων, την διαπιστώνουμε και μέσα από τους «Βίους Φιλοσόφων» του Διογένους Λαερτίου στον «Πυθαγόρα» και στην παράγραφο 23:
«Και θεούς μεν δαιμόνων προτιμάν, ήρωας δ΄ανθρώπων, ανθρώπων δε μάλιστα γονέας. Αλλήλους δ’ ομιλείν, ως τους μεν φίλους εχθρούς μη ποιήση τους δ’ εχθρούς φίλους εργάσασθαι. Ίδιόν τε μηδέν ηγείσθαι. Νόμω βοηθείν, ανομία πολεμείν.
Φυτόν ήμερον μήτε φθίνειν μήτε σίνεσθαι, αλλά μηδέ ζώον ο μη βλάπτει ανθρώπους. Αιδώ και ευλάβειαν είναι μήτε γέλωτι κατέχεσθαι μήτε σκυθρωπιάζουσειν. Φεύγειν σαρκών πλεονασμόν, οδοιπορίης άνεσιν και επίτασιν ποιείσθαι, μνήμην ασκείν, εν οργή μήτε τι λέγειν μήτε πράσσειν».
Δηλαδή: «Οι θεοί περισσότερο να τιμώνται από τους ημιθέους, οι ήρωες πιο πολύ από τους ανθρώπους, από τους ανθρώπους δε πιο πολύ να τιμώνται οι γονείς. Να συμπεριφερώμασθε με τέτοιον τρόπο μεταξύ μας, ώστε τους φίλους να μην τους κάνουμε εχθρούς, τους δε εχθρούς να τους κάνουμε φίλους. Τίποτε να μην θεωρούμε δικό μας. Να υποστηρίζουμε τον νόμο και να πολεμάμε την ανομία. Να μην κόβουμε ήμερο δένδρο ούτε να το κακομεταχειριζώμεθα, ούτε επίσης να βλάπτουμε ζώο, το οποίο δεν ζημιώνει τον άνθρωπο. Σέβας και ευπρέπεια υπάρχει όταν δεν γελάμε υπερβολικώς, αλλά ούτε όταν είμασθε κατηφείς. Να γνωρίζουμε δε πώς να αποφεύγουμε την παχυσαρκία και να εναλλάσσουμε οδοιπορία και ανάπαυση, την μνήμη μας να ασκούμε και όταν είμασθε θυμωμένοι να μην μιλούμε και να μην κάνουμε οτιδήποτε».
Ο Πυθαγόρας υπήρξε ανώτατο ον, όπως επίσης και ο ουράνιος Εμπεδοκλής, ο οποίος:
«Ήν δε τις εν κείνοισιν ανήρ
περιώσια ειδώς, ος δή μήκιστον
πραπίδων εκτήσατο πλούτον».
Που σημαίνει: «Υπήρχε μεταξύ εκείνων ένας άνθρωπος με υπεράνθρωπη γνώση και κατείχε, πραγματικώς, τον μεγαλύτερο πλούτο της σοφίας»!
Από τα παραπάνω συμπεραίνουμε ότι οι πρόγονοί μας ποτέ δεν έγραψαν κάτι το αυθαίρετο, κάτι το αναπόδεικτο ή ασυμβίβαστο προς την λογική.
Μεταξύ άλλων, έχουμε την εκπληκτική αποκάλυψη του Σωκράτους για την θεοποίηση των δυνάμεων της φύσεως από τους αρχαιότατους Έλληνες:
«Φαίνονται μοι οι πρώτοι των ανθρώπων των περί την Ελλάδα τούτοις μόνους τους θεούς ηγείσθαι ούσπερ νυν πολλοί των βαρβάρων, ήλιον και σελήνην και γην και άστρα και ουρανόν. Άτε ουν αυτά ορώντες πάντα αεί ιόντα δρόμω και θέοντα, από ταύτης της φύσεως του θειν «θεούς» αυτούς επονομάσαι» .
Ερμηνεία: «Μου φαίνεται ότι οι πρώτοι άνθρωποι που ζούσαν στην Ελλάδα, λάτρευαν ως θεούς αυτούς που τώρα πολλοί βάρβαροι λαοί λατρεύουν, δηλαδή τον ήλιο, την σελήνη, την γη, τα άστρα και τον ουρανό. Επειδή, λοιπόν, έβλεπαν αυτούς να τρέχουν συνεχώς, από αυτήν την έννοια του θέω, που σημαίνει τρέχω, τους ονόμασαν θεούς»!
Στο έργο-αποκάλυψη του Πλάτωνος, τον «Τίμαιο», ο Λοκρός φιλόσοφος και αστρονόμος «Τίμαιος» αποκαλύπτει:
«Ον αεί, γένεσιν ουκ έχον» δηλαδή: «Ο Θεός είναι αγέννητος και πάντοτε υπάρχει» . Επίσης μας αναφέρει το επίσης εκπληκτικό:

«Τον μεν ουν ποιητήν και πατέρα του δε του παντός ευρείν τε έργον
και ευρόντα εις πάντας, αδύνατον λέγειν» .
Το οποίον σημαίνει: «Δύσκολο, λοιπόν, να εννοήσει κάποιος τον πατέρα δημιουργό του Σύμπαντος και εάν τον εννοήσει, να τον περιγράψει σε όλους είναι αδύνατον».
Συγκλονιστικό δε είναι εκείνο το σημείο, στον «Τίμαιο» του Πλάτωνος, όπου αποκαλύπτεται τι γένος είναι αυτό των Ελλήνων.
«Έτσι δε το κάλλιστον και άριστον γένος επ’ ανθρώποις εν τη χώρα παρ’ υμίν» δηλαδή «στην δική σας χώρα γεννήθηκε το πιο όμορφο και τέλειο (ΑΡΙΣΤΟΝ) ανθρώπινο γένος»!
Επομένως, φαντασθείτε τι κληρονομιά μεταφέρουμε στο διάβα των αιώνων, στην «θεία» πορεία μας…

Στην είσοδο του Ναού του Απόλλωνος στους Δελφούς ήσαν γραμμένα τα δύο κύρια Δελφικά Παραγγέλματα ή Πυθίας Γράμματα, τα γνωστά τοις πάσι «ΓΝΩΘΙ ΣΑΥΤΟΝ» (να έχεις αυτογνωσία) και «ΜΗΔΕΝ ΑΓΑΝ» (μην υπερβάλλεις). Ανάμεσά τους ήταν εγχάρακτο και το γράμμα «Ε», πασίγνωστο και ως «Εψιλον το εν Δελφοίς» από το ομώνυμο έργο του Πλουτάρχου.
Το γράμμα «Ε» θεωρείτο μυστήριο, όπως και τα διάφορα στους Δελφούς. Επίσης το «Ε» (=5 στο αριθμητικό σύστημα) απεικονίζει τα 5 στάδια της πορείας του ανθρώπου από την γέννησή του έως την ένωσή του με την εξελικτική πορεία προς την θεοποίηση (συμπαντικός λόγος). Επιπροσθέτως:

Α)Το γράμμα «Ε» συμβολίζει τα 5 στοιχεία, δηλαδή το ύδωρ, το πυρ, την γη, τον αέρα και τον αιθέρα.
Β) Τους 5 υπέρτατους κριτές του Άδου και σοφούς, δηλαδή τον Θαλή τον Μιλήσιο, τον Βίαντα Πρινέα, τον Σόλωνα τον Αθηναίο, τον Χίλωνα (ή Χείλωνα) τον Λακεδαιμόνιο και τον Πιττακό τον Μυτιληναίο.
Γ) Τις 5 κύριες αισθήσεις (όραση, αφή, ακοή, όσφρηση και γεύση).
Δ) Τα 5 πεδία του κόσμου, όπως μας τα αναφέρει ο Όμηρος, δηλαδή Θεοί, Ημίθεοι, Ήρωες, Άνθρωποι, Ζώα.
Ε) Απεικονίζει, τέλος, τις 5 απόκρυφες δυνάμεις του θεού Απόλλωνος.
Μέσα, όμως, από όλα τα Δελφικά μυστήρια και ειδικώς από τα παραγγέλματα ή Πυθίας Γράμματα, αποκαλύπτεται η θεία Ελληνική σοφία και διδαχή, στα 147 Δελφικά παραγγέλματα.
Ας δούμε, με σεβασμό και σύνεση, τα 147 Δελφικά παραγγέλματα ή Πυθίας Γράμματα, για να κατανοήσουμε τα διάφορα μυστικά των Μυστηρίων, συμπληρώνοντας δε πως το άθροισμα των ψηφίων του αριθμού 147 (1+4+7) εξάγει το 12, όπου 12 ήταν οι θεοί των Ελλήνων, οι Ολύμπιοι θεοί. Επίσης, εάν προσθέσουμε τα ψηφία του αριθμού 12 (1+2) εξάγεται ο αριθμός 3, ο οποίος ήταν ο ιερός αριθμός των Ελλήνων και δηλώνει το Τρισυπόστατον του αληθινού Θεού!

ΤΑ ΔΕΛΦΙΚΑ ΠΑΡΑΓΓΕΛΜΑΤΑ Ή ΠΥΘΙΑΣ ΓΡΑΜΜΑΤΑ
(με την σειρά που ήσαν γραμμένα στο Ιερό των Δελφών)

1) Έπου Θεώ (Να ακολουθείς τον Θεό)
2) Νόμω πείθου
3) Θεούς σέβου
4) Γονείς σέβου
5) Ηττώ υπέρ δικαίου (μάχου για το δίκαιο, το καλό)
6) Γνώθι μαθών (να γνωρίζεις από τις εμπειρίες)
7) Ακούσις νόει (να αντιλαμβάνεσαι με «τα μάτια» του νου)
8) Σ’ αυτόν ίσχε (να συγκρατείς τον εαυτό σου)
9) Φρόνει θνητά
10) Εστίαν τίμα (να τιμάς το σπίτι σου)
11) Άρχε σε αυτού
12) Φίλοις βοήθει
13) Θυμού κράτει
14) Φρόνησιν άσκει
15) Πρόνοιαν τίμα
16) Όρκω μη χρώ (μην δίδεις όρκο)
17) Φιλίαν αγάπα
18) Παιδείας αντέχου
19) Δόξαν δίωκε (να επιδιώκεις την δόξα)
20) Σοφίαν ζήτει
21) Καλόν το λέγε (να λέγεις το ορθόν, το δίκαιον)
22) Ψέγε μηδένα (μην κατακρίνεις κανέναν)
23) Επαίνει αρετήν
24) Πράττε δίκαια
25) Φίλοις ευνόει
26) Εχθρούς αμύνου
27) Ευγένειαν άσκει
28) Κακίας απέχου
29) Κοινός γίνου (να είσαι κοινωνικός)
30) Ίδια φύλαττε (να προστατεύεις τα δικά σου)
31) Αλλοτρίων απέχου (να απέχεις από τα κακά)
32) Εύφημος ίσθι (να είσαι ήπιος)
33) Άκουε πάντα
34) Φίλω χαρίζου
35) Χρόνου φείδου (να εκμεταλλεύεσαι τον χρόνο)
36) Όρα το μέλλον (να σκέπτεσαι για το μέλλον)
37) Ύβριν μίσει
38) Ικέτας αιδού (να έχεις ηθικούς φόβους)
39) Υιούς παίδευε (να δώσεις μόρφωση στα παιδιά σου)
40) Έχουν χαρίζου
41) Δόλου φοβού
42) Ευλόγει πάντας
43) Φιλόσοφος γίνου
44) Όσια κρίνε (να κρίνεις δίκαια)
45) Γνους πράττε (να γνωρίζεις εκείνο που κάνεις)
46) Φόνου απέχου
47) Εύχου δυνατά
48) Σοφοίς χρω (να δίδεις την σοφία σου)
49) Ήθος δοκίμαζε
50) Λαβών απόδος (όταν παίρνεις, να δίδεις)
51) Υφορώ μηδένα (κανέναν να μην υποβλέπεις)
52) Τέχνη χρω (να δίδεις την τέχνη για χρήση)
53) Ο μέλλεις δος (να δίδεις φροντίδα)
54) Ευεργεσίας τίμα
55) Φθόνει μηδενί (κανέναν να μην φθονείς)
56) Φυλακήν πρόσεχε
57) Ομοίοις χρω
58) Διαβολήν μίσει
59) Δικαίως κτω (να αποκτάς δικαίως)
60) Αγάθους τίμα
61) Κριτήν γνώθι (να γνωρίζεις εκείνον που θα σε κρίνει)
62) Γάμους κράττει
63) Τύχην νόμιζε
64) Εγγύην φεύγε (μην εγγυάσαι εύκολα για κάποιον ή κάτι)
65) Πάσι διαλέγου (να μιλάς με όλους)
66) Ελπίδα αίνει (να δοξάζεις την ελπίδα)
67) Δαπανών άρχου (να μην υπερβάλλεις στις δαπάνες σου)
68) Κτώμενος ήδου (να ευχαριστιέσαι όταν αποκτάς δικαίως)
69) Αισχύνην σέβου
70) Χάριν εκτέλει (να κάνεις χάρες με σύνεση)
71) Ευτυχίαν εύχου
72) Τύχην στέργε (να συμφωνείς με την τύχη σου)
73) Ακούων όρα (όταν ακούς, να βλέπεις)
74) Εργάζου κτητά (όταν εργάζεσαι, αποκτάς)
75) Έριν μίσει (να μισείς τις φιλονικίες)
76) Όνειδος έχθαιρε (να εχθρεύεσαι την κατάκριση)
77) Γλώσσαν ίσχε (να συγκρατείς την γλώσσα σου)
78) Ύβριν αμύνου
79) Κρίνε δίκαια
80) Χρω χρήμασι (συνετά να χρησιμοποιείς τα χρήματά σου)
81) Αδωροδόκητος δοκίμαζε (να μην δωροδοκείσαι)
82) Αιτιώ παρόντα (να αναλύεις αυτά που σου συμβαίνουν)
83) Λέγε ειδώς (να διακρίνεις την ομιλία σου)
84) Βίας μη έχου (μην είσαι βίαιος, να αποφεύγεις την βία)
85) Αλύπως βίου (να ζεις χωρίς λύπες)
86) Ομίλει πράως
87) Φιλοφρόνει πάσιν
88) Υιοίς μη καταθάρρει (μην αποκαρδιώνεις τα παιδιά σου)
89) Γλύττης άρχε (να κυριαρχείς στην γλώσσα σου)
90) Σ’ εαυτόν ευ ποίει (να κάνεις ό,τι καλό για σένα)
91) Ευπροσήγορος γίνου
92) Αποκρίνου εν καιρώ (αποφάσισε κατόπιν σκέψεως)
93) Πόνει μετά δικαίου (να είσαι συμπονετικός)
94) Πράττε αμετανοήτως (για τις καλές πράξεις, εννοείται)
95) Αμαρτάνων μετανόει (να μετανοείς για τις ανομίες σου)
96) Οφθαλμού κράττει
97) Βολεύου χρήσιμα (με καλό τρόπο να διαβιώνεις)
98) Επιτέλει συντόμως (να πληρώνεις αμέσως)
99) Φιλίαν φύλαττε
100) Ευγνώμων γίνου
101) Ομόνοιαν δίωκε (να επιδιώκεις ομόνοια)
102) Άρρητα μη λέγε (μην αποκαλύπτεις μυστικά ιερά)
103) Το κραττούν φοβού
104) Καιρόν προσδέχου (να δέχεσαι τον χρόνο)
105) Έχθρας διάλυε (να διαλύεις την εχθρότητα)
106) Γήρας προσδέχου (να δέχεσαι τα γηρατειά)
107) Επί ρώμη μη καυχώ (μην καυχάσαι για την δύναμή σου)
108) Ευφημίαν άσκει
109) Απέχθειαν φεύγε
110) Πλούτι δικαίως
111) Δόξαν μη λείπε
112) Κακίαν μίσει
113) Κινδύνευε φρονίμως
114) Χρησμούς θαύμαζε
115) Ους τρέφεις αγάπα (να αγαπάς την οικογένειά σου)
116) Απόντι μη μάχου (τον απόντα μην τον μάχεσαι)
117) Πρεσβύτερον αιδού (να σέβεσαι τον μεγαλύτερο)
118) Νεώτερον δίδασκε
119) Πλούτω απίστει (μην πιστεύεις στον πλούτο)
120) Σε αυτόν αιδού (να είσαι σεμνός)
121) Μη άρχε υβρίζων
122) Προγόνους στεφάνου (να τιμάς τους προγόνους)
123) Επί νεκρώ μη γέλα
124) Ατυχούντι συνάχθου (ενωμένος με άτυχο άνθρωπο να είσαι)
125) Χαρίζου ευλαβώς
126) Εξ’ ευγενών γέννα
127) Επαγγέλου μηδενί (μην διατάζεις κανέναν)
128) Τύχη μη πίστευε
129) Τελεύτα άλυπος (να αποβιώσεις χωρίς λύπες)
130) Μέτρον άριστον
131) Αδικίαν μίσει
132) Ευσέβειαν φύλαττε
133) Ηδονής κραττείν
134) Βίας μηδέν πράττειν
135) Τέκνα παιδεύειν (μάθε στα παιδιά σου την ζωή)
136) Μη θρασύνου (μην είσαι θρασύς)
137) Νόμοις πείθου
138) Μελέτει το παν
139) Γαμείν μέλλον καιρόν γνώθι (την κατάλληλη στιγμή ο γάμος)
140) Μη επί παντί λυπού (μην λυπάσαι για κάθε τι)
141) Πίνων άρμοζες (όταν πίνεις θα είσαι συγκρατημένος)
142) Πέρας επιτέλει μη αποδειλιών (μην φοβάσαι να τελειώσεις κάτι που άρχισες)
143) Το συμφέρον θηρώ (να κυνηγάς το καλό σου)
144) Θνήσκε υπέρ Πατρίδος
145) Τω βίω μάχου (η ζωή είναι αγώνας συνεχής)
146) Ευ πάσχε ως θνητός
147) Παις ων κόσμιος ίσθι, ηβών εγκρατής, μέσος δίκαιος, πρεσβύτερος σοφός (παιδί να είσαι κόσμιος, έφηβος εγκρατής, άνδρας δίκαιος και γέροντας σοφός).

Τα Δελφικά παραγγέλματα καθώς βλέπετε έχουν ισχύ διαχρονική. Όσο υπάρχει η ανθρωπότητα, τα Δελφικά παραγγέλματα θα είναι πάντοτε επίκαιρα, για την προαγωγή του ανθρώπου και του πολιτισμού.
Και, όταν για τους περισσότεους ανά τον κόσμο ανθρώπους ζωή σήμαινε απλά «βιοπάλη», δεισιδαιμονία, ασυδοσία, οι Έλληνες, ανέπτυξαν ασύγκριτο Πολιτισμό:
1) Αναπτύχθηκαν οι Επιστήμες
2) Διαδόθηκαν οι Ηθικές αξίες
3) Διευρύνθηκαν τα δικαιώματα του ανθρώπου
4) Αναπτύχθηκαν όλες οι μορφές τέχνης
5) Βελτιώθηκαν οι συνθήκες ζωής, το βιοτικό επίπεδο καθώς και ο μέσος όρος ζωής
6) Αναπτύχθηκαν οι επικοινωνίες
7) Παγιώθηκε το δημοκρατικό πολίτευμα
8) Πολεμήθηκαν η αμάθεια, η δεισιδαιμονία και οι προκαταλήψεις
9) Ο άνθρωπος απέκτησε κριτική σκέψη.

Σήμερα, δυστυχώς ο τρόπος ζωής μας απέχει πολύ από το πρότυπο των αξιών των προγόνων μας. Αυτό έχει όμως έχει συνέπειες, μερικές εκ των οποίων είναι:

Α) Κατάρρευση ιδανικών
Β) Κρίση αξιών
Γ) Εξάντληση φυσικών πόρων
Δ) Απομάκρυνση από το βασικό θεμέλιο, το οποίο ονομάζεται ανθρωποκεντρισμός, ανθρώπινη φύση
Ε) Αλαζονεία και υπέρβαση του μέτρου, δηλαδή διάπραξη ύβρεως
Στ) Μοναξιά, πλήξη, ανία, πλεονεξία, απληστία και διατάραξη ψυχικής ισορροπίας.

Και κάτι που ο άνθρωπος δεν έχει συνειδητοποιήσει ακόμη: η απομάκρυνση του ανθρώπου από την Φύση, που είναι η φυσική του Μητέρα, η Μητέρα όλων μας, έχει άμεση συνέπεια τον διαταραγμένο ψυχικό κόσμο του ανθρώπου, τον αγχώδη τρόπο ζωής την ανικανότητα να βρει λίγη ηρεμία ο άνθρωπος στην ζωή του σήμερα.

Αυτά πρέπει να καταπολεμήσουμε ΕΜΕΙΣ, οι σημερινοί Έλληνες, για να πραγματοποιηθεί η προαγωγή όχι μόνον του Ελληνικού Έθνους, αλλά και όλων των ανθρώπων. Ο στόχος αυτός είναι το φως ενός νέου πολιτισμού για όλους τους ανθρώπους, γενικώς. Και ποιος θα μεταλαμπαδεύσει αυτό το φως; Ποιό Έθνος έδωσε τα φώτα του Πολιτισμού στην Ανθρωπότητα όταν το ανθρώπινο γένος αρκούνταν απλά στο να ικανοποιεί τις ανάγκες διαβίωσής του; Μα φυσικά ΕΜΕΙΣ, οι Έλληνες! Για να καταλάβετε ίσως καλύτερα τι εννοώ, παραθέτω μία συνταρακτική αποκάλυψη για τα σχέδια του Μεγάλου Ιωάννου Καποδίστρια:
Κατά τον Μάιο του 1816 μ.Χ. ο πρωθυπουργός της Αυστρίας, ο Μέττερνιχ, συνέστησε μια ειδική μυστική υπηρεσία που «έργο» της θα ήταν να μάθει τα σχέδια των Ελλήνων και, ακολούθως, να τα προσκομίσει στο τραπέζι των ανθελληνικών «μεγάλων δυνάμεων». Οι σπιούνοι του Μέττερνιχ, οι οποίοι μετά την πράξη τους πέθαναν ή χάθηκαν μυστηριωδώς (;) παρέδωσαν την αναφορά τους τον Δεκέμβριο του ιδίου έτους (1816) αποκαλώντας «διαβολικό» το σχέδιο του Ιωάννου Καποδίστρια, τότε υπουργού Εξωτερικών της Ρωσίας.
Το σχέδιο του Ιωάννου Καποδίστρια προέβλεπε ανακήρυξη της Ελλάδος ως ανεξάρτητου κράτους, το οποίο θα βασίζετο στις επιστήμες & τις τέχνες με στόχο την πολιτιστική αναγέννηση όλων των ανθρώπων.
Όλη η Ελλάς, τα όριά της, τα εδάφη της θα κηρρύσοντο ΑΥΣΤΗΡΩΣ απαραβίαστα από οποιαδήποτε ξένη δύναμη και δεν θα επενέβαινε κανείς στα εσωτερικά της.
Μετά τον Μέγα Αγώνα του Έθνους, 1821 έως το 1827, αναλαμβάνει κυβερνήτης της Ελλάδος ο Ιωάννης Καποδίστριας, ο οποίος στο ανώγειον της δόξης του δολοφονείται κάτω από περίεργες συνθήκες, με αποτέλεσμα να μην γνωρίζουμε πώς θα κατέληγε το σχέδιο εκείνο του Καποδίστρια.
Το σχέδιό του όμως επανεμφανίσθηκε στις αρχές της δεκαετίας του 1950 και συγκεκριμένα επί διακυβερνήσεως της Ελλάδος από τον αείμνηστο στρατάρχη Αλέξανδρο Παπάγο.
Μελετήθηκαν όλες οι πτυχές του σχεδίου και αποφασίσθηκε η κατάργηση του Βαυαρικού Συντάγματος (αυτό που έχουμε έως και σήμερα), λόγω του ότι δεν ταιριάζει στην ιδιοσυγκρασία και καταγωγή των Ελλήνων. Στην θέση του δε, θα επανέφεραν το περίφημο Σύνταγμα της Τροιζήνος, το οποίο συντάχθηκε στην Γ΄ Εθνοσυνέλευση των Ελλήνων, στην Τροιζήνα, στις 3-10/4/1827 όπου αποφασίσθηκε και ψηφίσθηκε το «Πολιτικόν Σύνταγμα της Ελλάδος», όπως και η εκλογή του Καποδίστρια ως πρώτου Κυβερνήτη της Ελλάδος.
Ο Αλέξανδρος Παπάγος ασθένησε «ξαφνικά» και απεβίωσε…



«ΔΙΑΤΙ ΠΛΕΟΝ ΔΕΝ ΡΙΠΤΕΙΣ»

«Διατί πλέον δεν ρίπτεις, Ζευς Θεέ τους Κεραυνούς,
πώς αδιαφόρως πλέον κατοικείς εις τους Ουρανούς;
Διατί να θριαμβεύσουν καθ’ ημών οι ασεβείς,
να μας έχουν έρμαιόν των και τροφήν επί της Γης;
Δύναμις η Ημετέρα, θέλεις στείλει κατ’ αυτών,
Ζευ εσύ κεραυνοφόρε, ρίψον κεραυνούς βροντών».

(Άγνωστο τραγούδι των επαναστατών του 1821, το οποίο υπάρχει στην ποιητική συλλογή «Ίτε παίδες Ελλήνων».)



ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΙΝΑΙ ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ ΑΠΟ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ «ΤΟ ΜΗΝΥΜΑ ΤΗΣ ΟΜΑΔΑΣ ΕΨΙΛΟΝ» ΤΟΥ ΚΩΝ/ΝΟΥ ΝΑΝΑΚΗ, ΕΚΔ. ΚΑΔΜΟΣ.
Δημοσίευση σχολίου