Google+

Συνολικές προβολές σελίδας

Τετάρτη, 17 Νοεμβρίου 2010

Σὲ γνωρίζω ἀπὸ τὴν κόψη
τοῦ σπαθιοῦ τὴν τρομερή,
σὲ γνωρίζω ἀπὸ τὴν ὄψη,
ποῦ μὲ βία μετράει τὴ γῆ.

Ἀπ᾿ τὰ κόκαλα βγαλμένη
τῶν Ἑλλήνων τὰ ἱερά,
καὶ σὰν πρῶτα ἀνδρειωμένη,
χαῖρε, ὢ χαῖρε, Ἐλευθεριά!
3

Ἐκεῖ μέσα ἐκατοικοῦσες
πικραμένη, ἐντροπαλή,
κι ἕνα στόμα ἀκαρτεροῦσες,
«ἔλα πάλι», νὰ σοῦ πῇ.
4
Ἄργειε νά ῾λθη ἐκείνη ἡ μέρα
κι ἦταν ὅλα σιωπηλά,
γιατὶ τά ῾σκιαζε ἡ φοβέρα
καὶ τὰ πλάκωνε ἡ σκλαβιά.

Ὢ τρακόσιοι! σηκωθῆτε
καὶ ξανάλθετε σ᾿ ἐμᾶς·
τὰ παιδιά σας θέλ᾿ ἰδῆτε
πόσο μοιάζουνε μ᾿ ἐσᾶς.

χώρα μου

βυθίζεται παλ

σε νάρκη σκοτεινή

τος γαλάζιους ρίζοντές της

φήνοντας ρφανος

κα τος θησαυρούς της ρημους

πεγνωσμένους λαθρομετανάστες

ν θαλασσοπνίγονται μεσοπέλαγα

ναζητντας νέα μφίβολη πατρίδα

γέτες κα λας

μιμητ
ς νακαινισμένων ρειπίων

φορντας τ χάρτινο στέμμα

τς τηλεδιασημότητας

χορεύουμε πάνω σ σπασμένα γυαλι

ρχαίων σφαλμάτων.

χω να ρολογάκι γι ρα νάγκης

κα μι πυξίδα πο δείχνει τν νατολ

να σταυρ πού δν χαντάκωσε τ χέρια του

στ σμα τς ερήνης

κα τ γαλανόλευκο λεξικ τς γλσσας μου.

Καθεύδω νήφοντας στν δηλο χρόνο:

που νναι θ λαλήσει τρς

τ ξυπνητρι.



14/2/2007 Romanos

Δημοσίευση σχολίου