Google+

Συνολικές προβολές σελίδας

Τετάρτη, 17 Νοεμβρίου 2010

οι διαπρεπέστεροι των Ελλήνων, οι Έλληνες ναυτικοί,

Όλοι είμαστε σε «κατάσταση ανάγκης» εν γένει. Απλώς κάποιοι βαυκαλίζονται ότι είναι μια χαρά γιατί κάποιοι άλλοι είναι πολύ χειρότερα ! Δεν τους απασχολεί το αναμφισβήτητο γεγονός ότι οι ίδιοι είναι πολύ χειρότερα από ό,τι ήσαν πέρυσι.

Να επιμείνω στα Κινέζικα ; «Κανένας άνθρωπος δεν είναι νησί» …

Κάποιοι νομίζουν ότι επειδή δεν χρωστάνε, ενώ οι άλλοι οσονούπω χρεοκοπούν, ή έχουν δουλειά, ενώ οι άλλοι απολύθηκαν ή είναι στα ίσια τους ψυχολογικά ενώ οι άλλοι συντηρούνται με φάρμακα, κ.λ.π. ότι «μπόρα είναι θα περάσει» από τους … άλλους.

Κάπως έτσι αποδεικνύουν το ποθούμενο : «Εγώ όμως είμαι νησί».

Επιτρέψτε μου να ισχυρισθώ ότι οι διαπρεπέστεροι των Ελλήνων, οι Έλληνες ναυτικοί, έχουν διαπρέψει διότι η προφανής κοινή θέση τους επί του κοινού πλοίου τους πείθει εντελώς αβίαστα για το κοινών της μοίρας όλων.

Μάλιστα ο άγραφος Νόμος, πολύ ισχυρότερος του γραπτού, επιβάλλει στον καπετάνιο να φεύγει τελευταίος.

Αντίθετα στην κοινή λογική και τα πάσης φύσεως διδάγματα της Ιστορίας κάποιοι «καπετάνιοι», της οικονομίας ή των κοινών, εν ενεργεία ή επίδοξοι, επιμένουν να «πριονίζουν το κλαδί που κάθονται».

Να θυμηθούμε λίγο Ελληνική Ιστορία ή τσάμπα ο κόπος ; Είναι εθνικιστική κορώνα να πάει κανείς πίσω π.χ. στην πολιορκία του Μεσολογγίου ;

Τι έκαναν στην έσχατη ανάγκη της ασφυκτικής πολιορκίας τους από τους κατά πολύ υπέρτερους εχθρούς τους ;

Απλό : ΣΚΕΦΘΗΚΑΝ !

«Κάθισαν κάτω», ξέχασαν τις όποιες διαφορές τους, ξέχασαν ό,τι ήξεραν μέχρι τότε και έκαναν κάτι ΚΑΙΝΟΥΡΓΙΟ !

Επινόησαν κάτι ιστορικά ανεπανάληπτο, την Έξοδο !

Και θα είχε επιτύχει ολοκληρωτικά ο αιφνιδιασμός, αν δεν είχε ακουσθεί μέσα στη νύχτα η φωνή κάποιου : «Πίσω» !

Όμως ο «συρμός», η τόσο άθλια καθοδηγούμενη «κοινή» αντίληψη, στη σημερινή εποχή του copy/paste, επιβάλλει να τρέξουμε. Να μην νοιώθουμε μαζί, να κοιτάξει ο καθένας το τομάρι του, να κάνουμε τα ίδια απλώς λίγο πιο καλά, να κάτσουμε «πίσω» από την αρχή, να μείνουμε πολιορκημένοι, να δεχθούμε μοιρολατρικά την αργή και βασανιστική συρρίκνωση.

Και, αν κανένας βγει να πει να σκεφθούμε, να κοιτάξουμε το καινούργιο, να βάλουμε αυτά που μας χωρίζουν στην προτεραιότητα που τους πρέπει, να βάλουμε κάτω δημιουργικές ιδέες, να δούμε την Έξοδο … ΠΥΡ. ! Να ο εχθρός !

«Όταν το δάκτυλο έδειχνε το φεγγάρι, ο ηλίθιος έβλεπε το δάχτυλο».

Κώστας Νικ. Τζαναβάρας
Δημοσίευση σχολίου